« استاد مطهّرى » ( ره ) مىفرمايد : از مظاهر درخشندهء حادثه كربلا و از تجليّات بزرگ الهى آن ، موضوع جمع كردن حسين بن على ( ع ) در شب عاشورا اصحاب خود را و سخنرانى براى آنها به آن شكل است . . . در چنين شرايطى هر سردار و رهبرى كه تنها مادّى فكر كند جز لب به شكايت باز كردن كارى ندارد ، منطقش اين است : افسوس كه بخت با ما مساعد نشد ، تُف بر اين روزگار و بر اين زندگى ؛ مثل ناپلئون مىگويد : طبيعت با من مساعدت نكرد . . . در يك همچو شرايطى ديگران چه كرده‌اند ؟ ما در تاريخ مىخوانيم كه « المقنّع » وقتى محصور شد و در شرايط نامساعد و نااميد كننده‌اى قرار گرفت ، اوّل خاندان خود را كشت بعد خودش را ، تاريخ از اين نمونه‌ها بسيار دارد . اما حسين بن على ( ع ) وقتى كه شروع كرد به سخنرانى ، گفت : « اثْنى عَلَى اللّهِ احْسَنَ الثَّناءِ ، وَ احْمَدُهُ عَلَى السَّراء والضَّراء . . . » با اين همه شرايط نامساعد مادّى ، دم از رضا و سازگارى با عوامل مىزند ! چرا ؟ چون در شرايط معنوى مساعدى زيست مىكند . او اعتقاداً و عملًا موحّد و خداپرست است . « 1 » رضا و تسليم يكى از مظاهر عرفان و توحيد اباعبدالله الحسين ( ع ) ، رضايت از خداوند و تسليم بودن در برابر خواست و ارادهء او است . به نحوى كه در مقابل خواست خدا و تقدير او هيچ خواستى ندارد . اين صفت ، هم نشان‌دهندهء اوج محبّت و دلدادگى به خداوند است و هم نشانهء اخلاص كامل و نداشتن هيچ انگيزه‌اى جز خواست و خشنودى اوست . كسانى را كه داراى مقام « رضا » هستند ، خداى سبحان « حزب الله » معرّفى كرده است : « رَضِىَ اللهُ عَنهُم و رَضُوا عَنهُ اولئِكَ حزبُ اللهِ . » « 2 » و صاحب مقام خشيت هستند : « رَضِىَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ ذلِكَ لِمَنْ خَشِىَ رَبَّهُ . » « 3 »

--> ( 1 ) - حماسه حسينى ، ج 3 ، ص 114 - 115 . ( 2 ) - مجادله ( 58 ) ، آيه 22 . خدا از آنان خشنود است و آنان نيز از خدا خشنودند ؛ آنها « حزب‌اللّه » اند . ( 3 ) - بيّنه ( 98 ) ، آيه 8 . هم خدا از آنان خشنود است هم آنها از خدا خشنودند ، و اين ( مقام و الا ) براى كسى است كه از پروردگارش بترسد .